سایه های زندگیم...
صفحاتی از زندگی...
وحسرتها را می شمارم و باختن ها را و صدای شکستن ها را ...
نمی دانم من کدام امید را نا امید کرده ام و کدام خواهش را نشنیدم
و به کدام دلتنگی خندیدم که اینچنین دلتنگم؟
دلتنگم دلتنگ نوشته :شیرین و فرهاد ونمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب الود به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست توافتاد به خاک وتو رفتی و هنوز سالهاهست که در گوش من ارام ارام خش خش گام تو تکرار کنان می دهد ازارم ومن اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا باغچه خانه ما سیب نداشت... حمید مصدق من به تو خندیدم چون که می دانستم توبه چه دلهره از باغچه همسایه سیب رادزدیدی پدرم از پی تو تند دوید ونمی دانستی باغبان باغچه همسایه پدر پیر من است من به تو خندیدم تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان منو سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک دل من گفت برو چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه ی تلخ تورا ومن رفتم وهنوز سالهاست که در ذهن من ارام ارام حیرت وبغض تو تکرار کنان می دهد ازارم ومن اندیشه کنان غرق این پندارم که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت فروغ فرخ زاد فصلی را با نام تو آغاز میکنم با نام بهار عطر سنگین اقاقی های سپید فصلی را با نام تو آغاز می کنم با نام تابستان عطش عرق کرده ی درختان گیلاس فصلی را با نام تو آغاز می کنم با نام پاییز اندوه شاخه های زرد بید فصلی را با نام تو آغاز می کنم با نام زمستان برفی ترین خواستگاه آرزوهای سرما خورده فصلی را با نام" تو" آغاز می کنم خوب یادم هست از بهشت که آمدم تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم... اما زمین تیره بود و سخت. دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش، و من هر روز ذره ذره سخت تر شدم، من سنگ شدم! دیگر نور از من نمی گذرد. حالا تنها یادگاری ام از بهشت، اشک است. نمی بارم چون میترسم بعد از آن، سنگ ریزه ببارم. امشب از اسمان ديده ي تو روي شعرم ستاره مي بارد در سکوت سپيد کاغذها پنجه هايم جرقه مي کارد شعر ديوانه ي تب الودم شرمگين از شيار حواهش ها پيکرش دوباره مي سوزد عطش جاودان اتش ها اري اغاز دوست داشتن است گرچه پايان کار نا پيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست از سياهي چرا حذر کردن شب پر از قطره هاي الماس است انچه از شب بجاي مي ماند عطر سکر اور گل ياس است اه بگذار گم شوم در تو کس نيابد زمن نشانه ي من روح سوزان اه مرطوبت بوزد بر تن ترانه ي من اه بگذار زين دريچه ي باز خفته در پرنيان روياها با پر روشني سفر گيرم بگذرم از حصار دنياها داني از زندگي چه مي خواهم من تو باشم تو پاي تا سر تو زندگي گر هزار باره بود بار ديگر تو بار ديگر تو انچه در من نهفته دريايي ست کي توان نهفتنم باشد با تو زين سهمگين طوفاني کاش ياراي گفتنم باشد بس که لبريزم از تو مي خواهم بدوم در ميان صحرا ها سر بکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج درياها بس که لبريزم از تو مي خواهم چون غباري ز خود فرو ريزم زير پاي تو سر نهم ارام به سبک سايه ي تو اويزم اري اغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه نا پيداست من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست فروغ. . . از آرزوهام بنویسم... امشب میخواد قصه مارو... تا صبح بنویسه دل بی صبر... باور کن گریه هامو... شادی کن که نمیبینی خنده هامو... گریه هامو بذار اول...خنده هاتو بذار آخر... آرزوهامو تماشاکن که بی تو درچه حالن... آرزوم بود که عروس لحظه هات شم... من دلیل لحظه لحظه خنده هات شم... آرزوم بود کمه کم منو ببینی... به خدا یه لحظه خوبیت بسه باصبر... گریه هامو بذار اول...خنده هاتو بذار آخر... آرزوهامو تماشاکن که بی تو درچه حالن... به دنبال ستاره ام می گردم ان را نمی بینم نمی یابم! گاهی فکر می کنم... کم نورترین ستاره ستاره من است که هرروز همراه با طپش نورودل به دیدارش می رویم انگاه که دانه های مروارید ازابر دلتنگی بردرخت وگل وگلدان نشسته است وماهمراه بادلواپسی ازباغ نفس هایمان سیبی سرخ می چینیم وارزومندانه در جاده انتظار می نشینیم... سالهاست که سرگردانم . . . دنبال آشیانه ام میگردم . . . اشیانه ای که به من ماوا دهد . . . و من در ان به بالهای خسته ام ارامش هدیه کنم . . . گابریلا میسترال دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند چراغهاي رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است خسته ام از آرزو ها، آرزوهای شعاری شوق پرواز مجازی، بالهای استعاری حظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن خاطرات بایگانی، زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین، پله های رو به پایین سقف های سرد و سنگین، آسمانهای اجاری با نگاهی سر شکسته، چشمهایی پینه بسته خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری صندلی های خمیده، میزهای صف کشیده خنده های لب پریده، گریه های اختیاری عصر جدول های خالی، پارکهای این حوالی پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری رو نوشت روزها را، روی هم سنجاق کردم: شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری عاقبت پرونده ام را، با غبار آرزو ها خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری روی میز خالی من، صفحه ی باز حوادث در ستون تسلیت ها، نامی از ما یادگاری قیصر امین پور صداي تو خوب است. صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است که در انتهاي صيميت حزن مي رويد... کسي نيست ، بيا زندگي را بدزديم،آن وقت ميان دو ديدار قسمت کنيم. بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم. بيا زودتر چيزها را ببينيم... بيا آب شو مثل يک واژه در سطر خاموشي ام. بيا ذوب کن در کف من جرم نوراني عشق را تا تورا دیدم وقتی با نگاهت مهر را تقدیم من کردی مرغ دل پرواز را سر داد آن همه آشفتگی را از درون پر داد هفت دریا را نسیمانه از سر شوق تو پیمودم تا که مهرت از ستیغ دل هویدا شد من نیاسودم مهر با انوار زرینش با گرمای دیرینش با جادوی افسونکار سنگینش چشمهایم را به سحر عشق مفتون کرد عقل و منطق را به یغما برد چه شبنم وار لیلی را خمار خواب مجنون کرد از درون آشفته بودم تا تو را دیدم ماه محرم و ایام سوگواریو به همتون تسلیت میگم و امیدوارم که در این ایام دلهاتون مالامال از عشق امام حسین باشه و منو دوستاما فراموش نکنید امیدوام هممون از این شبها درس خوبی بگیریم امروز مطلب جدیدی نمی ذارم مطلب جدید من یک سوال زندگی چیست؟ خوشحال میشم جوابمو بدید فکر کنم نظرات جالبی داده بشه صدفي به صدف مجاورش گفت((من دردمندم در درون من چيزي قرار گرفته.تنها مي دونم او سنگين و گرد است، ومن از سنگيني او درد مي كشم. صدف ديگر با گشاده روئي كه غرور در آن پيدا بود گفت:((سپاس آسمانها و درياها را.من در درون خود هيچ رنجي ندارم.من كاملاً خوب و درعافيت هستم،هم از بيرون و هم درون خود.)) در همين لحظه خرچنگ آبي بر آنها گذر كرد،و گفتگوي دو صدف را شنيد،و به انكه در خير و سلامت برون و درون بود گفت:((تو از درد دور و در عافيت هستي.ولي دردي كه همسايه ات در درون خود احساس مي كند،ناشي از مرواريدي است كه زيباييش حد و اندازه ندارد.)) آسمان آبی به درون می آید و من از هر ابری تکه ای بردارم پر قو پر غاز پر مرغ دریا خانه ای خواهم ساخت از سپیدی پاکی سقف آن مهتاب است پنجره ها از نور پرده ها از گل یاس فرش از مهر رنگ از شور همه اسباب از عشق و هوایی از تو صدا كن مرا كه صدايت زيباترين نواي عالم است تقديم به او كه نبود ولي حس بودنش بر من شوق زيستن داد دلم براي كسي تنگ است كه آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به باد مي داد و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند زندگی را هجی کند شاگرد گفت :زندگیم عشق من است و عشقم قابل هجی نیست معلم گفت پس عشق را هجی کن شاگرد گفت :در هر نفسم اورا هجی مکنم او در همه نفس هایم جاریست ..... خيلي سخت است وقتي همه کنارت باشند و باز احساس تنهايي کني. وقتي عاشق باشي و هيچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد . وقتي لبخند مي زني و توي دل گرياني . وقتي تو خبر داري و هيچ کس نمي داند . وقتي به زبان ديگران حرف مي زني ولي کسي نمي فهمد . وقتي فرياد مي زني و کسي صدايت را نمي شنود . وقتي تمام درها به رويت بسته است... آن گاه دستهايت را به سوي آسمان بلند مي کني و از اعماق قلب تنها و عاشق و گريانت بانگ برمي آوري که: « اي خداي بزرگ دوستت دارم!» و حس مي کني که ديگر تنها نخواهي ماند. نابینا به ماه گفت : دوستت دارم . ماه گفت :چه طوری؟ تو که نمی بینی ! نابینا گفت : چون نمی بینمت دوستت دارم . ماه گفت:چرا؟ نابینا گفت: اگر می دیدمت عاشق زیباییت می شدم ولی حالا که نمی بینمت عاشق خودت هستم
به تماشا ، به نظاره
درجستجوی مسافری غریب
که در خاطره ها جا مانده
سراغش را از یادها وخاطره ها گرفتم
نسیمی گفت:
که در دیروز آرمیده است
اگر نشانی از او می خواهی
فردا در غروب خورشید
بر خلوت تنهایی خویش نهیب زن
شاید که بیدار شود ، شاید . . .
تا کرانه دريا
خالي و سياه
تنها مانده است.
اما من تنها نيستم.
ماه در افق پنهان
آسمان بی ستاره
خالي و تنها
اما من تنها نيستم.
زمين در خواب
يخ زده و خشک
تنها و فراموش شده
اما من تنها نيستم.
من تو را دارم.
شادي شب هاي من،
نور آسمان من،
حيات زندگي من.
شب محرم علي است. شب همدرد علي است. شب صبوري علي است. و دوستان علي، نقش او را در آينه شب به روشني روز مينگرند و به توصيفش ميپردازند
صدا كن مرا كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد
صدا كن مرا تا بدانم كه هنوز از ياد نبرده اي مرا
نشسته ام تا شايد صدايم كني
صدايم كني ومحبت بي دريقت را نثارم كني
| www . night Skin . ir |
اسمان ابی
به درون می اید
ومن از هر ابری
تکهای بردارم
پرغو پرغاز پر مرغ دریا
خانه ای خواهم ساخت
از سپیدی پاکی
سقف ان مهتاب است
پنجره ها از نور
پرده ها از گل یاس
فرش از مهر رنگ ازشور
همه اسباب از عشق
وهوایی از تو
